NIEPUBLICZNE PRZEDSZKOLE ZGROMADZENIA
SIÓSTR SŁUŻEBNICZEK NPNMP
im. bł. EDMUNDA BOJANOWSKIEGO

przedszkole sióstr aleksandrów kujawski, przedszkole aleksandrów kujawski, przedszkole ciechocinek, przedszkole zgromadzenia sióstr służebniczek, przedszkole bojanowskiego, edmund bojanowski, aleksandrów kujawski, ciechocinek przedszkole sióstr aleksandrów kujawski, przedszkole aleksandrów kujawski, przedszkole ciechocinek, przedszkole zgromadzenia sióstr służebniczek, przedszkole bojanowskiego, edmund bojanowski, aleksandrów kujawski, ciechocinek przedszkole sióstr aleksandrów kujawski, przedszkole aleksandrów kujawski, przedszkole ciechocinek, przedszkole zgromadzenia sióstr służebniczek, przedszkole bojanowskiego, edmund bojanowski, aleksandrów kujawski, ciechocinek przedszkole sióstr aleksandrów kujawski, przedszkole aleksandrów kujawski, przedszkole ciechocinek, przedszkole zgromadzenia sióstr służebniczek, przedszkole bojanowskiego, edmund bojanowski, aleksandrów kujawski, ciechocinek przedszkole sióstr aleksandrów kujawski, przedszkole aleksandrów kujawski, przedszkole ciechocinek, przedszkole zgromadzenia sióstr służebniczek, przedszkole bojanowskiego, edmund bojanowski, aleksandrów kujawski, ciechocinek przedszkole sióstr aleksandrów kujawski, przedszkole aleksandrów kujawski, przedszkole ciechocinek, przedszkole zgromadzenia sióstr służebniczek, przedszkole bojanowskiego, edmund bojanowski, aleksandrów kujawski, ciechocinek przedszkole sióstr aleksandrów kujawski, przedszkole aleksandrów kujawski, przedszkole ciechocinek, przedszkole zgromadzenia sióstr służebniczek, przedszkole bojanowskiego, edmund bojanowski, aleksandrów kujawski, ciechocinek przedszkole sióstr aleksandrów kujawski, przedszkole aleksandrów kujawski, przedszkole ciechocinek, przedszkole zgromadzenia sióstr służebniczek, przedszkole bojanowskiego, edmund bojanowski, aleksandrów kujawski, ciechocinek

Aktualności

2017-11-16 OGŁOSZENIE


Dnia 15 grudnia (tj. piątek) o godzinie 15.00 w Kolegium Kujawskim odbędą się Jasełka.


2017-11-10 OGŁOSZENIE


PRZEDSZKOLE ZGROMADZENIA SIÓSTR SŁUŻEBNICZEK NP NMP im. bł. E. BOJANOWSKIEGO ZAPRASZA DO WZIĘCIA UDZIAŁU W KONKURSIE PIEŚNI I PIOSENKI PATRIOTYCZNEJ
FINAŁ KONKURSU – 23 LISTOPADA 2017r.

WIĘCEJ INFORMACJI NA TEMAT KONKURSU pod numerem 54-282-38-80


Galeria - albumy


Warning: fopen(images/galeria/01/info.txt) [function.fopen]: failed to open stream: No such file or directory in /home/bendkowski/domains/przedszkolesiostr.net/public_html/index.php on line 178

Warning: fgets(): supplied argument is not a valid stream resource in /home/bendkowski/domains/przedszkolesiostr.net/public_html/index.php on line 179

Warning: fgets(): supplied argument is not a valid stream resource in /home/bendkowski/domains/przedszkolesiostr.net/public_html/index.php on line 180

Warning: fclose(): supplied argument is not a valid stream resource in /home/bendkowski/domains/przedszkolesiostr.net/public_html/index.php on line 181

Historia

Dom Zgromadzenia Sióstr Służebniczek NPNMP w Aleksandrowie Kujawskim został kanonicznie erygowany 27. kwietnia 1930r. za pontyfikatu Ojca świętego Piusa XI, gdy rządy diecezji włocławskiej sprawował J. E. ks. Biskup Karol Radoński. Dom został odkupiony od Sióstr Zakonu Świętej Klary (które nabyły go od hrabiego Władysława Trojanowskiego). Został przeznaczony na szkołę powszechną koedukacyjną, przedszkole, szwalnie i mieszkania zakonne. Od samego początku dom posiadał kaplicę p. w. Najświętszego Serca Pana Jezusa, poświęconą 18. grudnia 1930r. przez Biskupa K. Radońskiego. w okresie II wojny światowej Siostry uczestniczyły w trudnym losie Ojczyzny i miasta: „Już w pierwszych dniach nasze miasteczko przeżyło tragiczne chwile bombardowań, jednakże nad naszym domem roztoczyła swój płaszcz opieki Niepokalana, zachowując go od większych uszkodzeń”. Ocalony dom był też schronieniem dla wysiedlonych Sióstr Sercanek ze swoimi wychowankami. Mieszkał tam również bł. Ks. Edward Grzymała- proboszcz parafii, który w roku 1940 został aresztowany i wywieziony do obozu w Dachau, gdzie poniósł śmierć męczeńską. w 1942r., dom Sióstr został zabrany przez Rzeszę Niemiecką.

Po zakończeniu wojny Służebniczki powracając do Aleksandrowa Kujawskiego zastały budynek bardzo zniszczony, brudny i spustoszony przez wojenne zamieszki i włóczących się ludzi. Z pomocą swoich dawnych uczennic, przystosowały dom do potrzeb przedszkola i domu dziecka. Budynek został zarejestrowany jako Zakład Wychowawczy, ponieważ nie udało się zrealizować zamiaru otwarcia domu dziecka. w 1951r. nastąpiła likwidacja tej placówki oświatowej i cały budynek został zajęty przez internat dla dziewcząt z Liceum Ogrodniczego i Szkoły Zawodowej. Tak było do 1953r. w kolejnych latach dom był nieustannie nachodzony przez władze państwowe. Istniały obawy, że budynek zostanie przeznaczony na mieszkania dla społeczności miejskiej, więc Rada Generalna Zgromadzenia na propozycję Prezydium Miasta, zgodziła się na wydzierżawienie parteru domu, zajmowanego przez dawne przedszkole Sióstr, na lokale dla Państwowego Przedszkola nr 2. w 1955r. Państwowe Przedszkole zajęło sale, część ogródka. Działalnością pedagogiczną zajmowały się osoby świeckie. Od tamtego roku Siostry prowadziły katechezę, pracowały przy parafii (jedna z sióstr zatrudniona była jako organistka, inna pracowała w biurze parafialnym). Siostry posługiwały potrzebującym, miały kontakt z dziećmi i ich rodzinami. w 1978r. wiele uwagi poświęcono odnowieniu kaplicy w domu aleksandrowskim. Zmiany polityczno– społeczne po 1989r. otworzyły przed Zgromadzeniem możliwości podjęcia działalności opiekuńczo – wychowawczej wobec dzieci przedszkolnych, według swego charyzmatu danego im przez bł. Edmunda Bojanowskiego, założyciela Zgromadzenia. Z końcem roku szkolnego 1993/94 zajmowany przez Przedszkole Państwowe parter powrócił do Zgromadzenia Sióstr Służebniczek. Dnia 1. września 1994r. otwarto duże i piękne Przedszkole im. bł. Edmunda Bojanowskiego. Zajęcia wychowawczo- dydaktyczne rozpoczęto z niewielką grupą dzieci, było ich 13. Obecnie w przedszkolu funkcjonują 3 oddziały (75 dzieci). Siostry poświęcają się najmłodszym, realizując słowa swojego Założyciela– bł. Edmunda Bojanowskiego, iż od dzieci trzeba zacząć odrodzenie ludzkości. Długie lata pobytu i działalności Sióstr zostawiły swoje ślady w aleksandrowskiej wspólnocie.

Ufamy, że bł. Edmund Bojanowski, jako założyciel Zgromadzenia i Patron Przedszkola, na kujawskiej ziemi pomoże nam „gromadzić wielu wokół dobra”, a w swoim znaku będzie przypominał wszystkim wciąż aktualną i dobrą nowinę: „Reszty Duch Święty Was nauczy”.

Nasz Patron

Błogosławiony Edmund Bojanowski

E. Bojanowski urodził się 14 listopada 1814 r., jako syn Walentego i Teresy z Umińskich (z pierwszego małżeństwa Wilkońskiej), średniozamożnych właścicieli ziemskich, zamieszkałych w wielkopolskiej wiosce Grabonóg. w tej głęboko religijnej rodzinie pielęgnowano polskie tradycje patriotyczne: cześć dla bohaterów narodowych oraz miłość do podzielonej przez zaborców Polski. Walenty Bojanowski był uczestnikiem powstania listopadowego i został za to ukarany przez rząd konfiskatą rodowego majątku. Wydarzeniem z dzieciństwa, do którego często nawiązywał Bojanowski, była łaska wysłuchania gorącej modlitwy jego matki przed Pietą w bazylice ojców filipinów na Świętej Górze w Gostyniu o zdrowie dla dziecka, kiedy lekarze nie dawali już szans wyleczenia ciężkiej choroby. Jako wotum rodzina ofiarowała do kościoła srebrne Oko Opatrzności.

Gdy Edmund miał 11 lat, Bojanowscy przeprowadzili się do odległego ok. 35 km Płaczkowa. Rodzice chcieli zapewnić Edmundowi gruntowne wykształcenie. Początkowo pobierał prywatne lekcje w domu. Szczególny wpływ na rozwój jego osobowości wywarł wówczas nauczyciel ks. Jakub Siwicki, wikariusz z Dubina. w 1832 r. – jako 18 letni młodzieniec – Edmund rozpoczął studia na Uniwersytecie Wrocławskim. w pierwszych latach nauki był wolnym słuchaczem, uzupełniając równocześnie średnie wykształcenie. Immatrykulowanym studentem wydziału filozoficznego został w 1835 r. w latach 1836 - 1838 kontynuował studia w Berlinie, korzystając także z wykładów z historii sztuki, muzyki, psychologii, poezji i logiki. Największą jego pasją stała się wówczas literatura: pisał między innymi artykuły o polskich zabytkach, przetłumaczył na język polski wiersze liryczne, pieśni serbskie i czeskie, a także „Manfreda” Byrona. Niestety, poważna choroba płuc zmusiła go do przerwania studiów.

W 1838 r. formalnie opuścił Uniwersytet Berliński. Po odbyciu kuracji w Dusznikach - Zdroju wrócił do Grabonoga i zamieszkał u swego przyrodniego brata Teofila Wilkońskiego, który po śmierci rodziców był jego najbliższym krewnym. Wkrótce Edmund Bojanowski aktywnie włączył się w nurt pracy społecznej, której celem było moralne i kulturalne odnowienie narodu polskiego. Chociaż sam był cierpiący, potrafił skierować swoją naturalną wrażliwość na potrzeby innych: jako właściciel ziemski szczególnie zainteresował się problemem poprawy warunków życia ludzi z najuboższych warstw społecznych. Został członkiem Wydziału Literackiego przy Kasynie Gostyńskim (przyczynił się do zakładania czytelni wiejskich), Towarzystwa Naukowej Pomocy, Towarzystwa św. Wincentego a’Paulo, Ligii Polskiej. Był współtwórcą miejskich ochron dla dzieci w Poznaniu, Gostyniu, Śremie i Psarach. Rozwijał także talent pisarski. Jego publikacje ukazywały się w czasopismach Przyjaciel Ludu (1834 – 1849), Marzanna oraz roczniku Melitele. Prowadził też własną działalność wydawniczą. Najciekawszą jego inicjatywą w tej dziedzinie było Pokłosie. Zbieranka literacka na korzyść sierot, wydawana w latach 1852 – 1862 - periodyk publikujący utwory krajowych i zagranicznych poetów romantycznych. w Pokłosiu znalazły się, między innymi, utwory: A. Mickiewicza, Z. Krasińskiego, C. K. Norwida, A. Fredry, T. Lenartowicza, K. Ujejskiego, F. Morawskiego. Stały dochód na rzecz sierot uzyskiwany z tej publikacji szacuje się na ok. 100 talarów rocznie, dlatego E. Bojanowski wkładał wiele wysiłku, aby pismo ukazywało się systematycznie: prowadził korespondencję, gromadził nadesłane utwory, dokonywał ich selekcji, pertraktował z drukarniami, a potem zajmował się kolportażem gotowych tomów.

Będąc miłośnikiem polskiego folkloru, wraz z ks. H. Koszutskim w latach 1860 – 1862 wydawał również periodyk dla ludu Rok Wiejski, w którym publikował - przeważnie anonimowo - także własne utwory. Jest autorem Pieśni wiejskich dla ochronek, które przez wiele lat przypisywano T. Lenartowiczowi. w 1863 opublikował w Poznaniu „Starodawne przysłowia dla ochronek”. Prowadząc działalność wydawniczą i społeczną E. Bojanowski osobiście poznał A. E. Odyńca, współpracował z T. Lenartowiczem, W. Polem, A. Cieszkowskim, K. Libeltem, a także lekarzem K. Marcinkowskim - inicjatorem pracy organicznej. Utrzymywał też kontakt z innymi obrońcami polskości, między innymi z działającym na Śląsku J. Lompą oraz K. C. Mrongowiuszem, znakomitym filologiem z Mazur.

Powszechny szacunek i miano „drugiego Wincentego a’Paulo” zyskał Edmund Bojanowski wówczas, gdy w czasie epidemii cholery, która w 1849 r. nawiedziła Gostyń i okolice, z narażeniem życia pielęgnował chorych. Nie pozostał także obojętny na los sierot, dla których przy współpracy z innymi ziemianami założył tzw. Instytut - Dom Miłosierdzia, prowadzony przez siostry szarytki. Osobiście zajął się urządzeniem domu, zgromadzeniem potrzebnych środków materialnych oraz sprowadzeniem sióstr. Szczególnie zależało mu na zapewnieniu dzieciom jak najlepszych warunków rozwoju, aby ich sieroctwo nie kładło się cieniem na dalszym życiu. Dzieci wyczuwały jego autentyczną miłość i spontanicznie nazywały go tatą.

Założenie Zgromadzenia Sióstr Służebniczek NPNMP

Najważniejszym dziełem bł. Edmunda Bojanowskiego jest założenie Zgromadzenie Sióstr Służebniczek, którego początek datuje się od dnia 3 V 1850 r. w liście do arcybiskupa gnieźnieńsko - poznańskiego Leona Przyłuskiego napisał: od kilku lat zajmowała mnie myśl urządzenia ochronek wiejskich pod nadzorem dziewcząt wiejskich. Miałem na względzie: raz - korzyść małych dzieci wystawionych po wsiach przez zaniedbanie lub nieświadomość rodziców na zepsucie przedwczesne, po wtóre - uświęcenie kobiet wiejskich, a przez to wpływ na podniesienie i umoralizowanie ludu wiejskiego. To właśnie ochroniarki, których duchową i intelektualną formacją zajął się osobiście, stały się jakby ewangelicznym ziarnem, z którego wyrosło Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Odtąd E. Bojanowski całe swoje serce, zdolności i mienie poświęcił sprawom tego właśnie dzieła. Powstającą instytucję kształtował według głęboko przemyślanych idei, chcąc równocześnie jak najlepiej wykorzystać duchowe bogactwo polskiej wsi. w wychowaniu dzieci położył szczególny nacisk na stronę moralną, religijną i patriotyczną, a ochroniarki uznał za osoby zdolne nie tylko do sprawowania opieki nad dziećmi, ale do spełnienia roli jakby kapłanek polskiego ludu.

Jako człowiek głębokiej wiary i modlitwy, posiadający równocześnie gruntowną formację intelektualną, stał się zarówno ich wychowawcą, jak też kierownikiem duchowym, pomagając im zrealizować pragnienie służby Bogu i człowiekowi w życiu zakonnym. Zakładał kolejne ochronki, a dnia 26 VIII 1856 r. we wsi Jaszków utworzył nowicjat dla kandydatek do formującego się zgromadzenia. Wkrótce jednak jego widoczny zamiar założenia nowego zgromadzenia zakonnego zaczął budzić wiele kontrowersji. Nawet dla życzliwie usposobionych wobec niego osób duchownych przeszkodą wydawał się fakt, że jest on człowiekiem świeckim, dlatego początkowo dziełu nie wróżono długiej przyszłości. Mimo to zgłaszały się nowe kandydatki i napływały oferty zakładania kolejnych placówek służebniczek. Dnia 18 VIII 1858r. abp Leon Przyłuski oficjalnie przyjął zgromadzenie pod opiekę Kościoła, a papież Pius IX w 1859r. udzielił błogosławieństwa dla Założyciela i nowej wspólnoty zakonnej. 27 XII 1866r. abp. M. H. Ledóchowski wydał Dekret pochwalny oraz zatwierdził Konstytucje. Dnia 23 X 1867r. siostry po raz pierwszy „uroczyście i głośno” złożyły śluby zakonne. Kiedy zgromadzenie rozwijało się i usamodzielniało, w duszy Edmunda odezwało się silne pragnienie kapłaństwa. w 1868 r. opuścił rodzinny Grabonóg, który został właśnie sprzedany na skutek finansowych trudności brata, i wyjechał do Poznania. Uzyskawszy pozwolenie abp. M. H. Ledóchowskiego, dnia 30 III 1869 r. wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie, gdzie dnia 7 X 1869 r. otrzymał sutannę. Niestety, na skutek pogarszającego się stanu zdrowia już w maju 1870 r. musiał opuścić mury seminaryjne. Ostatnie miesiące życia spędził u jednego ze swoich przyjaciół - ks. Stanisława Gieburowskiego, proboszcza w Górce Duchownej. Do końca interesował się sprawami założonego przez siebie zgromadzenia, spotykał się z siostrami, prowadził korespondencję, kontaktował się z fundatorami powstających placówek.

Dnia 7 VIII 1871 r. w wieku 57 lat zakończył życie. w hołdzie Zmarłemu tak napisano w „Tygodniku Katolickim”: Odszedł „serdecznie dobry człowiek”, jeden z najpobożniejszych, najpokorniejszych i najzasłużeńszych katolików Wielkopolski (...), wzór cichej pobożności, łagodnej wyrozumiałości i wyrzeczenia się siebie. Działalność bł. Edmunda Bojanowskiego była owocem jego głębokiego życia wewnętrznego. Przede wszystkim był człowiekiem wiary i modlitwy. Słuchał i rozważał Słowo Boże: co roku odprawiał rekolekcje zamknięte u ojców jezuitów w Śremie, centralnym punktem każdego dnia była dla niego Msza św., chociaż do kościoła – w zimie nieogrzewanego – miał do pokonania piechotą ponad 3 kilometry, i czynił to bez względu na pogodę. Często spowiadał się, przyjmował Komunię św. i wiele godzin spędzał przed Najświętszym Sakramentem.

Szczególne miejsce w jego duchowości zajmowała Maryja– bo przecież Jej Imieniu i służbie poświęcił założoną przez siebie wspólnotę zakonną. Jak mówił, wiara i zawierzenie Bogu było jego codziennym pokarmem, tarczą w zmaganiach z trudami i przeciwnościami życia, siłą do ponoszenia ofiar. Jako człowiek odznaczał się wielką prostotą, delikatnością, serdecznością i miłością bliźniego. Kiedyś zapisał w swoim „Dzienniku”, komentując zaistniałą sytuację: i mnie, mój Boże ciężko, bardzo ciężko, ale wolę ja mieć kłopot, niż pozostawić kogoś w kłopocie. Często powtarzał: „Każda dobra dusza jest jako ta świeca, która sama się spala, a innym przyświeca”.

Edmund Bojanowski zmarł w opinii świętości. Długo jednak trzeba było czekać na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego, gdyż zaraz po jego śmierci, na terenie Prus i ziem polskich, będących pod zaborem pruskim rozpoczęła się ostra walka skierowana przeciw Kościołowi katolickiemu i wszystkiemu co polskie – tzw. Kulturkampf. w 1874 r. władze pruskie aresztowały ks. abp.M. Ledóchowskiego, który był osobą najbardziej kompetentną do rozpoczęcia starań o beatyfikację Edmunda Bojanowskiego. Także wskutek ustawy z 1875 r. o kasacie zgromadzeń zakonnych, większość placówek służebniczek, łącznie z domem generalnym w Jaszkowie, została zamknięta. Taki trudny stan trwał do końca i wojny światowej.

Lata międzywojenne, to czas odbudowywania struktur Kościoła po niewoli narodowej, jednak kardynał August Hlond bardzo pragnął rozpocząć proces beatyfikacyjny Edmunda Bojanowskiego. Miało to nastąpić w roku 1939, ale wtedy wybuchła II wojna światowa. Bezpośrednio po niej, na prośbę sióstr o wszczęcie procesu informacyjnego do beatyfikacji i kanonizacji Edmunda Bojanowskiego, ks. Kardynał zarządził, by w archiwach Zgromadzenia zrobiono spis dokumentów odnoszących się do życia, śmierci i cnót Edmunda. Został też ustanowiony postulator sprawy beatyfikacyjnej. Wśród osób szczególnie zaangażowanych w prowadzenie procesu, aż do beatyfikacji w 1999 r., wymienić należy ks. Kardynała Zenona Grocholewskiego w Rzymie, a na terenie Polski – ks. prof. Mariana Fąkę. w 1960 r. zakończono proces na szczeblu diecezjalnym i przekazano dokumenty do Rzymu. w 1972 r. sprawa starań o beatyfikację Edmunda Bojanowskiego, wniesiona początkowo jako „zwyczajna”, została przekwalifikowana przez Kongregację do Spraw Świętych na „historyczną”, gdyż nie było już żyjących osób, które osobiście zetknęły się z tym wielkim człowiekiem. Konieczne okazało się przygotowanie tzw. Pozycji historycznej, wskazującej na podstawie źródeł pisanych heroiczność życia i cnót Edmund Bojanowskiego. Na podstawie Pozycji wydany został Dekret o heroiczności cnót sługi Bożego. Ponadto Kongregacja uznała za cud uzdrowienie z choroby nowotworowej osoby, w intencji której zanoszona była modlitwa przez przyczynę sługi Bożego Edmunda Bojanowskiego.

Beatyfikacja Edmunda Bojanowskiego

Beatyfikacja miała miejsce 13 czerwca 1999 r., podczas Mszy św. odprawionej przez Jana Pawła II w Warszawie, w czasie jego pielgrzymki do Polski. Oto fragment homilii, wygłoszonej przez Ojca św. Jana Pawła II: „Apostolstwo miłosierdzia wypełniło również życie błogosławionego Edmunda Bojanowskiego. Ten wielkopolski ziemianin, obdarowany przez Boga licznymi talentami i szczególną głębią życia religijnego, mimo wątłego zdrowia, z wytrwałością, roztropnością i hojnością serca prowadził i inspirował szeroką działalność na rzecz ludu wiejskiego. Wiedziony pełnym wrażliwości rozeznaniem potrzeb, dał początek licznym dziełom wychowawczym, charytatywnym, kulturalnym i religijnym, które wspierały materialnie i moralnie rodzinę wiejską. Pozostając świeckim człowiekiem, założył dobrze w Polsce znane Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Bogarodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej. We wszelkich działaniach kierował się pragnieniem, by wszyscy ludzie stali się uczestnikami odkupienia. Zapisał się w pamięci ludzkiej jako «serdecznie dobry człowiek», który z miłości do Boga i do człowieka umiał skutecznie jednoczyć różne środowiska wokół dobra. w swojej bogatej działalności daleko wyprzedzał to, co na temat apostolstwa świeckich powiedział Sobór Watykański II. Dał wyjątkowy przykład ofiarnej i mądrej pracy dla człowieka, ojczyzny i Kościoła. Dzieło błogosławionego Edmunda Bojanowskiego kontynuują Siostry Służebniczki, które z całego serca pozdrawiam i dziękuję im za cichą i ofiarną służbę dla człowieka i Kościoła.”

Zgromadzenie założone przez bł. Edmunda Bojanowskiego jeszcze za jego życia rozwijało się w Wielkopolsce, Galicji, na Śląsku i w Królestwie Polskim, jednak działalność sióstr wkrótce spotkała się ze stanowczym sprzeciwem zaborców. Ceną dalszego istnienia ocalonych przed kasatą placówek był podział zgromadzenia. w następnych latach stopniowo wyodrębniły się cztery autonomiczne – lecz tworzące Federację - Zgromadzenia Sióstr Służebniczek: wielkopolskie z domem generalnym w Pleszewie, Starowiejskie z domem generalnym w Starej Wsi, dębickie z domem generalnym w Dębicy oraz śląskie z domem generalnym we Wrocławiu. Obecnie około 3, 5 tysiąca sióstr służebniczek pracuje w Polsce, innych państwach europejskich, a także w Afryce, Azji i Ameryce. Realizując charyzmat Założyciela, otwarte na potrzeby Kościoła, przystosowują swoją działalność do panujących warunków społecznych, pracując w duchu prostoty i miłości służebnej. w Anglii istnieje także zgromadzenie The Poor Servants of the Mother of God, założone na wzór polskich Służebniczek przez Fanny Margaret Taylor w Londynie. F. M. Taylor osobiście odwiedziła E. Bojanowskiego w 1869 r. z regułą galicyjskich Służebniczek zapoznał się także o. Jeremiasz Łomnicki – bazylianin, zakładając w 1892 r. wraz z ks. Cyrylem Sieleckim i m. Jozafatą Michaliną Hordaszewską Zgromadzenie Sióstr Służebnic Niepokalanej Panny Maryi w obrządku greko-katolickim.

Statut Przedszkola prowadzonego przez Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Aleksandrowie Kujawskim

STATUT PRZEDSZKOLA

Program wychowania przedszkolnego

według koncepcji pedagogicznej bł. Edmunda Bojanowskiego

  1. Cel programu

    Celem programu wychowania przedszkolnego według koncepcji pedagogicznej bł. Edmunda Bojanowskiego jest integralne wychowanie i pełny rozwój dziecka, w odniesieniu do chrześcijańskiego systemu wartości oraz jego udostępnienie dla nauczycieli, dla których cele wychowania są zbieżne z niniejszym programem.

    Program przeznaczony jest dla przedszkoli katolickich. Program wychowania przedszkolnego, jako pełny opis zadań wychowawczych i dydaktycznych jest zorientowany na osobę dziecka z uwzględnieniem jego: indywidualności, specyfiki rozwoju, potrzeb opiekuńczych i całej dotychczasowej historii jego doświadczeń społeczno - kulturowych. Integralną częścią programu jest praca wychowawcza, opiekuńcza i dydaktyczna każdego nauczyciela w odniesieniu do celu zawartego w obowiązującej Podstawie programowej wychowania przedszkolnego dla przedszkoli i oddziałów przedszkolnych w szkołach podsta,wowych. W tym względzie wyznacza się zadania w zakresie rozwoju:

    • fizycznego,
    • psychicznego,
    • umysłowego,
    • społeczno – moralnego,
    • kulturowego,
    • religijnego.

    Realizacja niniejszego programu wychowania przedszkolnego, ściśle połączona z działaniami opiekuńczymi, obejmuje spektrum zadań w zakresie trzech obszarów:

    • wychowania;
    • zdobywania wiedzy istotnej dla wychowania;
    • kształcenia umiejętności istotnych dla wychowania.

    Zaplanowany i realizowany program wychowawczo - dydaktyczny i opiekuńczy zostanie zindywidualizowany i ostatecznie w swoich szczegółach jego realizacja będzie efektem pracy całego grona pedagogicznego, a także przedstawicieli rodziców oraz sugestii wynikających z diagnozy rozwoju dzieci i specyfiki środowiska. Działania wynikające z treści programowych powinny się wyrażać w codziennej pracy edukacyjnej pracowników oraz w specjalnie zaprojektowanych formach aktywności budujących, rozwijających i uzupełniających wychowawcze uwarunkowania dzieci uczęszczających do przedszkola.

  2. Podstawy opracowania programu

    Podstawę do opracowania programu stanowią: teoretyczne przesłanki pedagogiki personalistycznej, koncepcja integralnego wychowania Stefana Kunowskiego, koncepcja pedagogiczna bł. Edmunda Bojanowskiego, charyzmat Sióstr Służebniczek, którym jest służba dzieciom, ubogim i chorym, wiedza i praktyka pedagogiczna wynikająca z tradycji i współczesnej działalności oświatowej i opiekuńczo – wychowawczej Zgromadzenia oraz obowiązująca Podstawa programowa wychowania przedszkolnego dla przedszkoli i oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych.

    W formułowaniu celów oraz tworzeniu programu korzystano ze współczesnych osiągnięć nauki i praktyki pedagogicznej, aby w sposób odpowiadający aktualnej rzeczywistości wychowania przedszkolnego, zaadoptować to, co wynika ze specyfiki koncepcji pedagogicznej bł. Edmunda Bojanowskiego. Zawiera ona konkretne ideały i wzory osobowe, jasno określoną misję i wizję działalności opiekuńczo – wychowawczej w ochronkach - przedszkolach, koncepcję wychowania i pracy dydaktycznej, które razem czynią oparty na nich program wychowania przedszkolnego nie tylko alternatywą wobec innych propozycji, ale wręcz bardzo atrakcyjnym i potrzebnym współcześnie.

  3. Specyfika przedszkola

    Jedną z bardzo ważnych podstaw opracowania programu stanowi teoria i bogata praktyka wychowania dziecka w wieku przedszkolnym w ochronkach prowadzonych przez Siostry Służebniczki jako realizacja wskazań pedagogicznych bł. E. Bojanowskiego. Tworząc ochronki stworzył on system wychowania stanowiący spójną całość, na którą składają się zintegrowane, logicznie z siebie wynikające takie elementy jak: założenia, ogólne i szczegółowe cele wychowania wyznaczające konkretne zadania wychowawcze, zasady oparte na przejrzystym systemie wartości, metody i techniki wychowania i opieki oraz jego formy organizacyjne. Za podstawowy czynnik warunkujący jego funkcjonowanie uznał osobę wychowawczyni - jej osobowość, filozofię życia i kwalifikacje, bardzo duży nacisk kładąc na niezastąpioną wartość oddziaływania jej własnym przykładem.

    Przybliżenie istotnych elementów pracy w ochronkach prowadzonych dzisiaj stanowi propozycję konkretnej formy organizacyjnej, która przy stałych założeniach, celach i zasadach, zakłada elastyczność i zmienność pozostałych elementów, wynikającą ze zmian, uwarunkowań wewnętrznych i zewnętrznych, a dzięki swej dynamice pozostaje wciąż aktualna.

  4. Wizja ochronki

    Ochrona, czyli urzeczywistnianie wartości, w tym głównie budowanie chrześcijańskiego systemu wartości poprzez przekazywanie ich w procesie integralnego wychowania dziecka, zachowywaniu tradycji i wsparciu rodziny dla moralnego odradzania i zachowania tożsamości narodu.

  5. Misja ochronki
    • Integralne wychowanie dzieci w wieku przedszkolnym w odniesieniu do chrześcijańskiej hierarchii wartości z uwzględnieniem możliwości, potrzeb miejsca i czasu.
    • Nauczanie oraz kształcenie umiejętności istotnych dla wychowania osobowości ukierunkowanych na wartości najwyższe – prawda, dobro, piękno, zatroskanych o dobro wspólne i gotowych podjąć wysiłek odpowiedzialności za siebie i innych bazując na konkretnych ideałach i wzorach osobowych czerpanych z Biblii, historii, tradycji i współczesności.
    • Współpraca z rodziną w procesie wychowania dziecka oraz wsparcie rodziców w pełnieniu ich funkcji opiekuńczych i wychowawczych.
    • Propagowanie wartości społecznych, moralnych, religijnych, narodowych, rodzinnych i kulturowych w środowisku i wdrażanie do ich urzeczywistniania.
    • Współpraca ochronki z innymi instytucjami i organizacjami.
  6. Specyfika wychowania w ochronkach

    Ochronki są przedszkolami z właściwą sobie specyfiką, która wynika z misji i posłannictwa Zgromadzenia Sióstr Służebniczek określonych przez Założyciela bł. E. Bojanowskiego. Specyfika ta wyraża się w:

    • Wychowaniu integralnym zmierzającym do pełnego rozwoju dziecka, w którym osoba wychowawczyni kierując się dobrem dziecka, zgodnie z jego indywidualnymi zdolnościami, wspiera wychowanka unikając uczestnictwa w tendencjach wychowania do wybujałego indywidualizmu zorientowanego nadmiernie na sukces czy ograniczenia jedynie do wyrównywania braków. Czyni to poprzez osobisty przykład, przekaz wartości, podawane treści, umiejętnie dobrane metody i środki wychowania, odpowiednio dostosowane do wieku i możliwości dziecka oraz stałą współpracę z jego rodziną.
    • Działaniach, które podejmują Siostry w poczuciu pełnienia misji służby wartościom, zmierzając do ochrony i urzeczywistniania wartości oraz godności osoby wychowanka poprzez odkrywanie i rozwijanie jego darów nadprzyrodzonych i naturalnych w odniesieniu do rzeczywistości, w jakiej żyje i do jakiej zmierza.
    • Pracy wychowawczo – dydaktycznej i opiekuńczej nastawionej na udział w szeroko pojętych działaniach integracyjnych dotyczących zróżnicowania co do stanu zdrowia, sprawności, statusu społecznego, materialnego oraz różnic pokoleniowych.
    • W realizacji misji i wizji pracy wychowawczej podejmowanej przez Siostry w ochronkach, w której należy podkreślić nade wszystko specyfikę klimatu wychowawczego i wynikające z niego konsekwencje dla osób pracujących i całych środowisk związanych z ochronkami.
    • Zakresie tych oddziaływań w ochronkach, który przekracza wymiar jedynie widzialny, rozszerzając się na wymiar łaski i transcendencji, w tym także na ideały i wartości związane z życiem codziennym, a dotykające tajemnicy świętych obcowania i nadprzyrodzoności.

  7. Zasady wychowania w ochronkach Sióstr Służebniczek

    Główną strategią oddziaływania wychowawczego w ochronkach jest strategia świadectwa, która polega na wywołaniu u wychowanka mechanizmu identyfikacji, widzianej jako nawet często nieświadome przejęcie pewnych cech drugiej osoby (nauczyciela, wychowawcy). Wychowanek i wychowawca (w tym przypadku zatem nie tylko dziecko, ale również rodzice i nauczyciele) utożsamiają się z pewną osobą, tzn. przyswajają sobie lub wprowadzają w swoje życie pewne cechy innej osoby i przemieniają je w swoje własne według wzorca, jaki jest mu dany przez wychowawcę. Identyfikacja ma miejsce już przy przyswojeniu sobie doświadczenia innych osób, a przez proces włączenia ich we własne życie wywiera wpływ na rozwój osobowości Dzięki tej strategii zwłaszcza Siostry, nauczycielki i wychowawczynie, jako osoby tzw. personalny symbol wartości, pomagają dziecku w nabywaniu i urzeczywistnieniu takich samych wartości. Zachodzi to nie tyle przez proces poznania lub przedstawiania wartości, lecz przez ukazywanie życia zgodnego z deklarowanymi wartościami. Do zasad wychowania stosowanych w ochronce należą:

    • Zasada świadomego i celowego organizowania przez wychowawczynię sytuacji wychowawczych oraz wykorzystanie dla celów wychowawczych codziennych wydarzeń i sytuacji życiowych.
    • Zasada integracji praw i potrzeb związanych z rozwojem dziecka, jego naturą i rozwijanie ich zgodnie z celem wychowania.
    • Zasada dbałości o harmonijny rozwój, w którym każda sfera jest jednakowo ważna. Działania wychowawcze w sposób integralny są ukierunkowane na wszystkie sfery rozwoju dziecka.
    • Zasada wykorzystania ważnej roli spuścizny kulturalnej jako środka wychowawczego. Odwołanie się do polskiej tradycji i kultury wpisuje się w konkretne uwarunkowania i prowadzi do wychowywania we wspólnocie kościelnej, kulturowej, narodowej, dokonując wszczepienia w problematykę czasu, w jakim żyje człowiek.
    • Zasada budowania wspólnoty osób.
    • Zasada pielęgnowania tzw. rytuału ochronki (obrzędowość, zwyczaje związane z przeżywaniem pór dnia, dni tygodnia i pór roku), przybliżającego określone ideały i wartości. Zwraca się w niej uwagę na duchowość, na transcendencję, na egzystencję człowieka wypełnioną wartościami; podkreśla się problem odpowiedzialności, poczucia obowiązku i godności osoby ludzkiej.
    • Zasada integracji wartości kulturalnych z wartościami życia, co powinno zachodzić także na etapie życia wspólnotowego poprzez autentyczne relacje osobowe wychowanków z nauczycielkami.
    • Zasada współdziałania ochronki z rodziną i środowiskiem w procesie integralnego wychowania dziecka.

  8. Zasady współpracy z rodziną i podejmowane zadania

    Mając na uwadze i doceniając fakt, że rodzina jest dla dziecka naturalnym środowiskiem wychowawczym, w którym rozwija się osobowość dziecka, gdzie nabywa ono podstawowych nawyków i otrzymuje wzory zachowań ochronka podejmuje stałą współpracę z rodzicami. Właściwie zorganizowana współpraca obu środowisk wychowawczych w przekazie systemu norm i wartości, integralnym rozwoju i wychowaniu dziecka oparta jest na następujących zasadach:

    • Zasada jasnego informowania rodziców o specyfice wychowania w ochronce, zasadach współpracy z rodziną oraz konsekwentnego ich przestrzegania dla osiągnięcia celu wychowania w ochronce.
    • Zasada pierwszeństwa prawa rodziców do wychowania dzieci (mowa o prawie naturalnym) z uwzględnieniem ich praw rodzicielskich, także w związku z planowaniem działań wychowawczych w ochronce.
    • Zasada pomocniczości polegająca na służbie rodzinie i niesieniu jej pomocy w wychowaniu dziecka.
    • Zasada indywidualnego podejścia do dziecka i jego rozwoju oraz rozwoju wspólnoty osób. Podkreśla się respekt wobec tajemnicy dziecka, a uwzględniając wychowanka, jako pierwszy faktor wychowania, jego wartość jako osoby.
    • Zasada indywidualnego podejścia do potrzeb, możliwości i problemów rodziny.
    • Zasada współpracy podmiotowej - wypracowywanie wspólnego stanowiska nauczycielki i rodziców wobec dziecka i współdziałanie w procesie jego integralnego wychowania.
    • Zasada rzetelnego i dyskretnego informowania rodziców o postępach dziecka, jego problemach i potrzebach dostrzeganych w trakcie realizacji zadań wychowawczo – dydaktycznych i opiekuńczych.
    • Zasada angażowania rodziców w życie ochronki i jej funkcjonowanie – np. rada rodziców, zebrania rodziców.
    • Zasada organizowania różnych form czynnego zaangażowania rodzin w uroczystości religijne, patriotyczne i okolicznościowe, w spotkania integracyjne, rekreacyjne i formacyjne, także z udziałem specjalistów.

  9. Struktura programu

    Program wychowania przedszkolnego stanowi opis sposobu realizacji zadań zgodnych z obowiązującą podstawą programową wychowania przedszkolnego obejmujący sześć obszarów. Treści wychowawczo – dydaktyczne i opiekuńcze do poszczególnych obszarów zostały opracowane na podstawie następujących celów szczegółowych:

    Obszar fizyczny – prawidłowy rozwój fizyczny dziecka:

    • wyrabianie nawyków higienicznych i zachowań prozdrowotnych,
    • stopniowe i harmonijne rozwijanie sprawności fizycznej,
    • wdrażanie do przestrzegania zasad bezpieczeństwa,
    • poznanie i rozwijanie zmysłów,
    • rozwijanie sprawności i umiejętności praktycznych.

    Obszar umysłowy – wszechstronny rozwój intelektualny dziecka:

    • rozwijanie procesów poznawczych,
    • kształtowanie wyobraźni,
    • ćwiczenie i rozwijanie pamięci (logika, matematyka, literatura, poezja, przyroda),
    • rozwijanie intelektu, mowy, twórczego myślenia i działania,
    • rozwijanie talentów i zdolności.

    Obszar społeczny – właściwy rozwój emocjonalny, kształtowanie postaw społecznych i patriotycznych:

    • uczenie rozpoznawania, nazywania i radzenia sobie z emocjami,
    • kształtowanie sfery uczuciowej,
    • wdrażanie w system wartości i norm społecznie akceptowanych (w rodzinie, przedszkolu, w społeczeństwie, ojczyźnie),
    • ukazywanie wartości więzi rodzinnych i kształtowanie postaw sprzyjających przyjęciu przyszłych ról w rodzinie,
    • poznanie i kultywowanie zwyczajów i tradycji (rodzinnych, religijnych, narodowych),
    • kształtowanie postaw i zachowań sprzyjających nawiązaniu poprawnych relacji z rówieśnikami i środowiskiem,
    • kształtowanie postaw sprzyjających świętowaniu, obrzędowości, wspólnotowości i spędzaniu wolnego czasu w rodzinie i środowisku,
    • wdrażanie do szacunku wobec pracy swojej i innych.

    Obszar kulturowy – kształtowanie zmysłu estetycznego:

    • uwrażliwianie na piękno otaczającego świata,
    • rozwijanie twórczości teatralnej,
    • rozwijanie wrażliwości muzycznej,
    • uczenie umiejętności odbioru różnych dzieł sztuki i tworzenia własnych prac plastyczno – technicznych.

    Obszar moralny – kształtowanie szlachetnego charakteru i prawości obyczajów:

    • kształtowanie sumienia, właściwej samooceny i odpowiedzialności za własne czyny z wykorzystaniem systemu nagród i kar,
    • kształtowanie odpowiedzialnego stosunku do siebie, drugiego człowieka, obowiązków wynikających z nauki, pracy, życia w rodzinie i społeczeństwie,
    • kształtowanie wrażliwości na potrzeby i problemy ludzi ubogich, chorych, samotnych, starszych oraz motywacji do niesienia im konkretnej pomocy.

    Obszar religijny - rozwijanie i umacnianie wiary:

    • wprowadzanie w świat symboli i wartości religijnych przybliżających rzeczywistość Chrztu świętego i wynikającej z niego prawdy o dziecięctwie Bożym,
    • ukazanie Dzieciątka Jezus jako wzoru do naśladowania dla dziecka, a Świętej Rodziny jako wzoru dla rodziny, roli Aniołów Stróżów i przykładu świętych,
    • poznawanie i przyswajanie norm zawartych w prawie naturalnym i Bożym,
    • przybliżanie prawdy o życiu człowieka w wymiarze doczesnym i wiecznym,
    • uczenie i wprowadzanie w praktyki religijne i uczynki miłosierne,
    • wprowadzanie do przeżywania wydarzeń roku liturgicznego.

    Wychowanie dziecka w przedszkolu, tak ważne dla kształtowania zrębów przyszłej, pełnej osobowości człowieka zmierza do ukształtowania wychowanka otwartego na dalszy rozwój i zdolnego w przyszłości do:

    • Akceptacji siebie i swojej życiowej sytuacji, co będzie dla niego inspiracją do odpowiedzialności za własny rozwój (fizyczny, umysłowy i obyczajowy), zmierzający do pełni człowieczeństwa oraz do twórczego przekształcania rzeczywistości, w jakiej żyje. W kształtowaniu swych życiowych postaw jest otwarty na odnoszenie się do wzorców osobowych: biblijnych, świętych, postaci historycznych, osób znaczących.
    • Podejmowania i kształtowania odpowiedzialnych relacji osobowych z ludźmi i z Bogiem w postawie świadomej i ufnej zależności od Boga, wolności, odpowiedzialności i wrażliwości na potrzeby i problemy drugiego człowieka oraz ofiarnej służby wobec młodszych, słabszych, chorych, starszych i ubogich.
    • Wdzięczności wobec Boga i ludzi, pielęgnowania i rozwijania dobra w sobie, z wiarą i nadzieją przeżywając sukcesy życiowe oraz w sposób twórczy pokonując trudności i kryzysy.
    • Oceny swojego postępowania i zmiany złych postaw i zachowań, podejmowania trudnych i odpowiedzialnych decyzji zdecydowanie opowiadając się po stronie dobra i świadomie rezygnując z tego, co złe.
    • Otwartości na poznawanie historii, tradycji, kultury narodu, rozwijanie ducha patriotyzmu zachowując tradycje i obyczaje rodzinne, narodowe i religijne.
    • Wrażliwości na piękno natury, którą szanuje, pielęgnuje i ochrania oraz zatroskania o znajomość i rozwój kultury.
    • Doceniania wartości i godności życia swojego i innych, dbania o rozwój duchowy, psychiczny i fizyczny w odniesieniu do perspektywy doczesnej i nadprzyrodzonej.
    • Podjęcia w przyszłości właściwych ról życiowych, obowiązków związanych z nauką, pracą, życiem w rodzinie, społeczeństwie i służenia mu odpowiednio, stosując wiedzę i umiejętności w konkretnych dziedzinach i sytuacjach życia. Wyznacznikiem dla nauczyciela jak prowadzić dziecko, aby dążyło do osiągnięcia powyższego ideału są przewidywane osiągnięcia pracy wychowawczo – dydaktycznej oraz proponowane procedury osiągania celów.

Zajęcia logopedyczne

Logopeda - mgr Marzena Izydorczyk

Prawidłowe kształtowanie mowy jest fundamentem wychowania CZŁOWIEKA
M. Sovak

Godziny pracy logopedy - wtorek, środa, piątek: 8.00 - 14.00

Konsultacje logopedyczne dla rodziców - wtorek, środa, piątek: 8.00 - 9.00

Logopeda w Przedszkolu:

Wychodząc naprzeciw potrzebom rozwojowym dzieci prowadzę w przedszkolu oddziaływania logopedyczne, których celem jest:

  • rozszerzanie świadomości logopedycznej wśród rodziców, wychowawców i dzieci;
  • czuwanie nad prawidłowym rozwojem mowy dziecka poprzez wczesną diagnozę i stymulację funkcji językowych;
  • korygowanie złych nawyków i wad artykulacyjnych;
  • współpraca z domem rodzinnym dziecka oraz wychowawcami bezpośrednio uczestniczącymi w procesie terapeutycznym.

Forma i plan zajęć:

Zajęcia indywidualne:

  • wtorek: 12.00 - 14.00
  • środa: 9.00 - 14.00
  • piątek: 9.00 - 14.00

Zajęcia grupowe:

  • piątek: 8.30 - 10.00
    • Żabki - 8.30 - 9.00
    • Pszczółki - 9.00 - 9.30
    • Biedronki - 9.30 - 10.00

Logopeda do Rodziców:

Drodzy Rodzice,
czym jest mowa? - Mowa w sposób szczególny wyróżnia ludzi z otaczającego świata przyrody.

Język jest sposobem porozumiewania się, który zdobywamy przebywając wśród innych ludzi. Jest to umiejętność, która kształtuje się etapami i do osiągnięcia której, przygotowujemy się już w łonie matki.

Kiedy zadamy sobie pytanie "po co mówimy?",odpowiedź wydaje się jednoznaczna – bo żyjemy wśród innych ludzi, musimy się porozumiewać, informować o swoich pragnieniach, potrzebach. Wreszcie chcemy się uczyć i zdobywać istotne informacje, ale również chcemy się bawić, rozmawiać, śpiewać.

Wielość funkcji podkreśla ogromne znaczenie, jakie spełniać ma akt mówienia.

Musimy pamiętać, że rozwój mowy trwa do 6 r. życia dziecka. Zatem dopiero 7-latek ma utrwaloną poprawną wymowę.

Żeby wspomagać rozwój mowy Waszych dzieci, przede wszystkim rozmawiajcie ze swoimi pociechami, to bogaci zasób słownictwa dziecka i daje poczucie bezpieczeństwa i bliskości. Mówcie do dziecka wyraźnie, poprawnie i spokojnie, dbajcie sami o kulturę słowa. Pamiętajmy, że jesteśmy wzorem dla naszych dzieci, one nas naśladują i powtarzają to, co usłyszą. Czytajcie dzieciom książeczki, wierszyki, uczcie na pamięć krótkich tekstów, wybierajcie filmy, czy bajki, które będą rozwijały i edukowały Wasze dzieci. Nie gaście naturalnej skłonności dziecka do mówienia obojętnością, cierpką uwagą, lecz słuchajcie ich wypowiedzi i stosujcie dodatkowe pytania. Jeśli dziecko ma trudności artykulacyjne, nie naśladujcie wadliwej wymowy, nie poprawiajcie, nie naśmiewajcie się z dziecka.

Jeżeli Wasze dziecko przejawia kłopoty związane z wymową, należy pamiętać, iż same wizyty u logopedy nie wystarczą. Niezbędna jest pomoc najbliższych. Wystarczy poświęcić kilka minut dziennie na ćwiczenia z dzieckiem. Pomocą jest materiał gromadzony w dzienniczku logopedycznym dziecka, który należy systematycznie utrwalać. Poza tym ćwiczyć można wszędzie: podczas spaceru, w drodze do przedszkola, w domu - nawet podczas kąpieli. Ważne, aby zajęcia miały w miarę możliwości charakter zabawowy. Pamiętajmy, chwalmy dziecko za jego wysiłek i cierpliwość, nawet jeśli postępy są bardzo małe. Dziecko ćwiczy dużo chętniej, gdy czuje zainteresowanie i akceptację ze strony osoby dorosłej.

Liczę na owocną współpracę i pozdrawiam!

logopeda
Marzena Izydorczyk

Kontakt

Niepubliczne Przedszkole Zgromadzenia Sióstr Służebniczek NPNMP
ul. Wojska Polskiego 9, 87-700 Aleksandrów Kujawski

tel: 54 282 38 80

email: kontakt@przedszkolesiostr.net

Formularz będzie gotowy wkrótce. W celu kontaktu kliknij w email w danych adresowych